yano78@jabber.org

Nie kłam. Zawsze mów prawdę, nawet najgorsza jest lepsza od najlepszego kłamstwa. Tak nas uczono. Tak samo my uczymy. Czy słusznie? Szczerość zawsze popłaca?

Od dziecka rodzice mi wpajali tę jakże uniwersalną prawdę. Dostawałem przysłowiowy łomot jak skłamałem. Wyrobiło to we odruch mówienia prawdy zawsze i za każdym razem. Ostatecznie, kiedy prawda nie przechodziła mi przez usta – milczałem. Mogę nie powiedzieć całej prawdy, ale kłamać zwyczajnie nie potrafię.

Coraz częściej się jednak przekonuję, że lepiej jest oszukiwać. Na każdym kroku. Świat jest tak przesiąknięty kłamstwem, że jak tylko zaczynasz być szczery to wszyscy wokoło węszą podstęp. Przyznasz się do czegoś, to następnym razem zostaniesz posądzony. Choć to akurat nie będzie Twoja wina. A nie? Kłamiesz! Wszyscy kłamią. Wychodzi na to, że najgorsze kłamstwo jest lepsze od prawdy. Jakiejkolwiek.

W pracy to samo. Każdy tylko patrzy jak się najmniej narobić a wyjść na swoje. Wszędzie. I oszukuje. „Służbowe” rozmowy z ciocią z Pcimia, drukowanie dziesiątek „raportów” na firmowej drukarce, niezliczone „analizy rynku” na JoeMonsterze, NaszejKlasie czy innych serwisach społecznościowych lub portalach. A po ośmiu godzinach łap kapotę, olej szefa i robotę. Coś ważnego? Żartujesz? Jest 16:02, nie będę robił nadgodzin!

Co dziś zrobiłeś? Tylko? A twój współpracownik chwilę wcześniej zebrał laury za pół dnia odnawiania kontaktów i przerw na papierosa. Dlaczego? Bo byłeś szczery. Bo powiedziałeś prawdę a nie to, co szef chciał usłyszeć. I podpadłeś. Za szczerość.

Oszukiwać nie jest trudno. Wystarczy zacząć. Reszta sama przyjdzie. Musi. Bo jak raz zaczniemy, to nic innego nam później nie zostaje. Trzeba brnąć dalej, do końca. Ale trzeba uważać, by nie przesadzić. I jeszcze pamiętać, co komu mówimy. Jak to? Byliście w teatrze? A mówiłeś ojcu, że był sprawdzian. To byłeś w końcu w szkole czy wagarowałeś? Znowu?

Że zachęcam do oszukiwania? Bynajmniej. Kłamstwo jest dla mięczaków. Dla ludzi, którzy boją się odpowiedzialności. Dla maminsynków, którzy w obawie o własną skórę chowają się za spódnicą oszustwa. Nie potrafią stawić czoła rzeczywistości. Więc oszukują. Szefa, znajomych, rodzinę. A przede wszystkim siebie.

Podpadłeś za szczerość? Trudno. Nie daj się podejść. Pamiętaj, że dobre rzeczy ludzie zapominają po godzinie, ale jak Cię przyłapią na kłamstwie, zapamiętają do końca życia. Zaciśnij zęby i rób swoje. Masz przynajmniej czyste sumienie.

Bądź dojrzały. Mów prawdę. Opłaci się. Jak nie teraz, to później. Za rok. Za kilka lat. Wtedy Ty będziesz zbierał laury a inni będą się tłumaczyć. A Ciebie też w końcu zapamiętają. Z tej dobrej strony.